Að vera kjánalegur

Það er langt síðan í bloggaði – þar sem ég talaði svona alveg í hreinskilni. Nú er árið 2008 og árin hafa liðið eins og flugeldaílur sem eru að missa sig í hraðanum á leið sinni í heim minninganna. Ég fór að hugsa það um daginn, afhverju er fólk svona hrætt við ímynd sína, meðvitund um að vera nú loksins orðið fullorðið og mikilvægi þess að vera pínu tip top í augum annarra? Ég á ekkert við einhverja sérstaka einstaklinga þegar ég er að nefna þetta, heldur bara almennt.

Mér finnst fyndið að vera kjánaleg. Mér finnst fyndið að grínast, leyfa mér að segja það sem mig nákvæmlega langar. Auðvitað á það sér einhver takmörk eins og annað, en ég ætla ríghalda í þennan þátt þess að vera ég. Mér finnst ótrúlega gaman að vera ég oftast, en stundum er það sérstaklega erfitt og stundum er lífið alveg í hnút. En þess á milli ætla ég að muna eftir vinum mínum og fjölskyldu í þessari kreppu sem og alltaf, því það er það sem skiptir jú mestu máli í lífinu. En ég ætla líka muna eftir mér og njóta þess.